De Mannschaft: theater met ballen

De Mannschaft: theater met ballen

Het nieuwe Kempense theatergezelschap De Mannschaft debuteert met een eigen kijk op het tragische verhaal van Timothy ‘Grizzly Man’ Treadwell. Die wilde vriendjes zijn met de beren die hem en zijn vriendin uiteindelijk opaten. 

Het verhaal van Timothy Treadwell, die dertien jaar lang elke zomer naar een kolonie grizzlyberen in het Katmai National Park in Alaska trok – en die excursies ook filmde en liet filmen door zijn vriendin Amie –, kennen we van de film Grizzly Man. Daarvoor maakte regisseur Werner Herzog gebruik van de footage die bij Timothy werd gevonden nadat die samen met Amie door de hongerige grizzlyberen werd opgegeten. Maar Michai Geyzen (1983) en Stijn Van de Wiel (1978), samen De Mannschaft, hebben nog wel iets toe te voegen aan dit tragische verhaal. Vooral de relatie tussen Timothy en Amie, waarvoor ze de acteurs Jeroen Perceval en Suzanne Grotenhuis wisten te strikken, interesseert hen.

Maar eerst nog even over de fijne naam De Mannschaft. Wat ligt daaraan zugrunde? “We wilden een Duitse naam,” zegt Stijn Van de Wiel droog. “Heisse Heidi was de eerste optie, maar dat is het uiteindelijk niet geworden. Er zit ook wel een dramaturgisch kantje aan de naamkeuze, maar die uitleg is een beetje boring. De Duitse Mannschaft is altijd een zeer geoliede machine en dat zijn wij ook. Laat ons het daarop houden.”

Jullie projectsubsidiedossier werd positief beoordeeld door de theatercommissie , maar jullie kregen toch geen centen. Hoe konden jullie partners als De Warande, HETGEVOLG, of C-mine overtuigen om jullie te steunen?
Michai Geyzen: Overal waar we kwamen, deden we een moderne dans die de inhoud van de voorstelling weergaf, en dat viel in de smaak.
Stijn Van de Wiel: En ik kan nogal goed appeltaart maken. Maar daarnaast denk ik toch dat veel mensen uit de theaterwereld goede projecten genegen zijn. Er ontstaat een soort impasse door het beleid dat nu wordt gevoerd. Omdat de groten geld krijgen en de kleintjes niet, dreigt men een generatie jonge makers over te slaan. Die beginnen dan creatieve oplossingen te zoeken, waardoor er een nieuw circuit ontstaat. Ik ga niet zeggen dat wij vernieuwend theater maken, maar we kijken toch net iets anders naar de wereld en de manier waarop we met elkaar omgaan. En daar is men nieuwsgierig naar.

Wij willen het met De Mansschaft hebben over het hier en nu. Bij elke voorstelling vertrekken we van een bestaande figuur die ondanks of dankzij zichzelf aan de rand van de maatschappij staat. En aan dat verhaal geven we onze eigen interpretatie.

In dit geval is die man aan de rand van de maatschappij Timothy Treadwell.
Van de Wiel: Een man die door omstandigheden aan lagerwal is geraakt, te maken krijgt met drugs en overvallen en daarom beslist dat het voor hemzelf en de maatschappij beter is dat hij bij de beren gaat wonen. Hij is een heel bizarre figuur, op het schizofrene af, die in dat natuurpark tot zichzelf lijkt te komen, of juist helemaal vervreemdt.
Geyzen: In ons stuk willen we het op microniveau hebben over de onmogelijkheid van twee mensen om in elkaars leefwereld te komen. Elk jaar kwam Timothy’s vriendin Amie voor een paar weken langs. Zij was er ook toen Timothy door de beren werd gedood en opgegeten. Op dat moment had zij zelf de kans om te vluchten, maar dat doet ze niet waardoor ze ook wordt opgegeten.
Van de Wiel: Wat getuigt van verlammende angst of van heel grote liefde. Wat ons vooral intrigeerde, is de afwezigheid van Amie in de film. Je ziet haar bijna niet op de filmbeelden, omdat de illusie in stand moest worden gehouden dat Timothy daar helemaal alleen was.

Maar Amie was daar veel minder voor de beren dan voor Timothy, terwijl Timothy alleen oog had voor de beren.
Van de Wiel: Wat Timothy heeft met de beren heeft Amie met Timothy. Dat is een interessante parallel.
Geyzen: Je ziet twee mensen die hard proberen om elkaar te begrijpen, maar dat lukt nooit. Vanaf het moment dat er harmonie dreigt te ontstaan, komt er opnieuw chaos. Als je dat breder trekt, denk ik dat je veel koppels kan aanduiden van wie de relatie zo dood is als een pier, maar die toch samenblijven. Hoe zit dat dan, met die grote leegte tussen hen?
Van de Wiel: Wat onze fantasie ook heeft getriggerd is de limbo, het niemandsland waar ze met hun tweeën zitten. Behalve de grizzlyberen is er niets. Amie is 24 uur op 24 op Timothy aangewezen. In dat ongelofelijk weidse landschap zitten ze op een paar vierkante meter bij elkaar gevangen. Jeroen Perceval en Suzanne Grotenhuis zijn de ideale acteurscombinatie om dat over te brengen. Jeroen kan heerlijk gevaarlijk zijn, en Suzanne is zo lief. Die twee gewoon naast elkaar op de scène is eigenlijk al genoeg.

Wat niet wegneemt dat jullie ook met live film en livemuziek aan de slag gaan.
Geyzen: Er is live camerawerk van Derk Stenvers, maar misschien moeten we daar nog niet te veel over vertellen. In Grizzly Man manipuleert Werner Herzog natuurlijk het verhaal. Van de honderd uur film die Timothy heeft gedraaid, laat Herzog maar veertig minuten zien. En manipuleren is wat wij als makers net ook doen.
Van de Wiel: De livemuziek is van Bram Devens alias Ignatz. Als je naar zijn muziek luistert, snap je het meteen. Hij schildert voor ons het volledige landschap, we hoeven er dus geen beelden van wuivend gras en beren meer bij.

Opnieuw: wij vertegenwoordigen zeker geen nieuwe stroming binnen het theater, maar we vertrekken ook niet van een geijkt theaterverhaaltje met begin, midden en einde. We vertrekken van een kader, improviseren, en nodigen daarbij andere autonome kunstenaars uit die ook hun verhaal vertellen. Uiteindelijk maken wij de keuzes, maar binnen een collectief proces dat ons van de geijkte paden doet afwijken.

Jullie fungeren dus als de Franz Beckenbauer binnen de Mannschaft?
Geyzen: Eerder als Rudi Völler.
Van de Wiel: Ik heb Michai dan ook al de hele tijd bij zijn ballen vast.

10/12/15 | MICHAËL BELLON

Bron: http://www.agendamagazine.be/

Foto: Dries Segers

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *